Last Updated 21/06/2026 published 21/06/2026 by Hans Smedema

Aanvullend Beroepschrift: Systematische Belemmering en Gronden voor Tegemoetkoming Schadefonds Geweldsmisdrijven

TER ATTENTIE VAN DE RECHTBANK DEN HAAG Afdeling Bestuursrecht, Team 2

——————————————————————————–

1. Inleiding en Strategische Context

Eiser stelt zich op het standpunt dat de onderhavige procedure bij de Rechtbank Den Haag niet enkel een herbeoordeling van een afwijzing door het Schadefonds Geweldsmisdrijven (hierna: SGM) betreft, maar de noodzakelijke domesticatie van de thans sinds 19 nov 2025 lopende procedure WUR_25656 bij het VN-Comité tegen Foltering (UNCAT).

De weigering van het SGM om tot uitkering over te gaan berust op een fundamentele miskenning van de feiten en een schending van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, in het bijzonder het vertrouwensbeginsel en het fair play-beginsel. Eiser betoogt dat de Staat, door actieve obstructie van strafrechtelijke waarheidsvinding, de bewijspositie van eiser opzettelijk onmogelijk heeft gemaakt. In dergelijke omstandigheden dient de rechtbank over te gaan tot een omkering van de bewijslast, waarbij de bewijsnood van eiser wordt toegerekend aan de nalatigheid en obstructie door de Staat.

——————————————————————————–

2. De Materiële Geweldsmisdrijven (Fase I: 1972–2000)

De kern van de aanspraak op het Schadefonds ligt in een stelselmatige campagne van geweldsmisdrijven, die onder de Wet schadefonds geweldsmisdrijven als zware mishandeling en marteling gekwalificeerd moeten worden.

• Staatsgefaciliteerde Marteling: Eiser is onderworpen aan clandestiene elektroshock-conditionering en gedwongen onvruchtbaarheid (drug-facilitated abuse). De inzet van Ketamine diende hierbij niet enkel als verdovingsmiddel, maar ook als instrument voor financiële en psychologische sabotage.
• Institutionele Immuniteit: Deze handelingen vonden plaats onder de protectie van het Koninklijk Besluit van 1973, dat volgens de beschikbare bronnen totale straffeloosheid verleende aan actoren verbonden aan de Staat (waaronder expliciete verwijzingen naar Joris Demmink).

Het Objectieve Pivot-punt: Amerikaans Asielbesluit (2009) In schril contrast met de Nederlandse weigering staat de bevinding van de Amerikaanse immigratierechter tijdens asielaanvragen Rex J. Ford (2009, 2013/14 en 15 maart 2017). Na een diepgaand onderzoek van zeven maanden door de FBI en CIA, werd vastgesteld dat er sprake was van vijf “Nexus voor Asiel”. Dit is een unicum in de Amerikaanse rechtsgeschiedenis ten aanzien van een onderdaan van een NAVO-bondgenoot. Deze objectieve vaststelling door een buitenlandse mogendheid weerspreekt de Nederlandse stelling dat de claims van eiser louter “wanen” betreffen.

——————————————————————————–

3. De Institutionele Obstructie als Rechtsstatelijke Tekortkoming (Fase II)

De weigering van het SGM steunt op de afwezigheid van een proces-verbaal. Eiser voert aan dat dit argument de toets der kritiek niet doorstaat wegens actieve tegenwerking door het Ministerie van Justitie.

1. Politieblokkade (2004): Rechercheur Bruinsma (Politie Drachten) kreeg in april 2004 expliciet verbod van het Ministerie van Justitie om de aangifte van eiser te verbaliseren (Annex 1). Het ontbreken van een proces-verbaal is derhalve een direct gevolg van een overheidsinstructie om waarheidsvinding te beletten. In de aan SGM verstrekte Bijlagen 1 t/m 15 is de cruciale Bijlage 15 met een originele audio opname, erkende rechercheur Haye Bruinsma dat het OM Leeuwarden het verdere onderzoek in de strafzaak blokkeerde vanuit Justitie waar crimineel betrokken Joris Demmink Secretaris-Generaal was van 2002 tot 2013 en blijkbaar ongecontroleerd (CTIVD betrokken) alle manipulaties kon uitoefenen.
2. Cordon Sanitaire & Geheime Curatele: De onmogelijkheid voor eiser om juridische bijstand te verkrijgen (honderden weigeringen door advocaten in de hoofdzaak) duidt op een clandestiene administratieve maatregel, een “geheime curatele” of “Civil Death”, die eiser zijn procesbekwaamheid feitelijk ontneemt.
3. Uitputting van Rechtsmiddelen: De betrokkenheid van de Nationale Ombudsman (Annex 3, 5) en de CTIVD (Annex 4) heeft niet geleid tot enig feitelijk onderzoek. Er is sprake van een stelselmatig falen van het nationale toezicht door het Koninklijk decreet eind 1972 of begin 1973. Het feit dat SGM niet zaken uit 1972 mag onderzoeken is door Justitie(Joris Demmink) opzettelijk zo gemanipuleerd om bedrogen Koninklijk huis/Kroon buiten deze casus te houden.

——————————————————————————–

4. Weerlegging van “Institutional Gaslighting”

De Staat heeft consequent getracht de claims van eiser te neutraliseren door psychopathologisering. Dit betreft een strategische inzet van het label “waanstoornis” om de schending van de onderzoeksplicht te maskeren.

• Onschuldige Detentie: Eiser heeft in totaal 29 maanden in “innocent detention” doorgebracht (15 maanden in de VS gedurende drie asielaanvragen, 14 in Nederland) enkel omdat de Nederlandse Staat weigerde de aangiften feitelijk te onderzoeken.
• Klinisch Contrast: Waar de Staat spreekt van schizofrenie, wijzen onafhankelijke klinische indicaties (Annex 12) op C-PTSD en Structurele Dissociatie als direct gevolg van de in Fase I beschreven traumata.

Het SGM mag niet blindvaren op psychiatrische labels die tot stand zijn gekomen zonder enige toetsing van de onderliggende feiten (de zogenaamde “village idiot” behandeling).

——————————————————————————–

5. Toetsingskader: UNCAT Verplichtingen

De Rechtbank dient het besluit van het SGM te toetsen aan de direct werkende bepalingen van het VN-Verdrag tegen Foltering. De weigering van het SGM vormt een voortdurende schending van de volgende artikelen:

1. Artikel 1 & 16: De gecoördineerde ontkenning en het behandelen van een slachtoffer als incompetent constitueren ernstig psychisch lijden en een mensonterende behandeling.
2. Artikel 12 (Zelf-executerend): De plicht tot een prompt en onpartijdig onderzoek is geschonden door de blokkade van rechercheur Bruinsma.
3. Artikel 13: Het recht om te klagen is illusoir gemaakt door intimidatie en het blokkeren van juridische bijstand.
4. Artikel 14: Het recht op herstel en volledige rehabilitatie wordt eiser onthouden door de formalistische weigering van het SGM.

——————————————————————————–

6. Conclusie en Petitum

Eiser is thans 78 jaar oud en leeft in gedwongen ballingschap. De jarenlange ontkenning van zijn status als slachtoffer van staatsgeweld heeft geleid tot onherstelbare materiële en immateriële schade. Gezien de nog steeds actieve obstructie door de Staat, is een louter procedurele toetsing van het SGM-besluit onvoldoende.

Eiser verzoekt de Rechtbank:

1. Vernietiging van het besluit van het Schadefonds Geweldsmisdrijven.
2. Vaststelling dat de Staat (Ministerie van Justitie) door de politieblokkade van 2004 het fair play-beginsel heeft geschonden, hetgeen leidt tot een omkering van de bewijslast ten gunste van eiser.
3. Erkenning van de Amerikaanse asiel bevindingen als dwingend bewijs voor de materiële geweldsmisdrijven.
4. Instelling van een onafhankelijk onderzoek naar de feiten, buiten de directe invloedsfeer van de bevooroordeelde staatsorganen.
5. Toekenning van interim-maatregelen, bestaande uit de oprichting van een onafhankelijk Juridisch Bijstandsfonds, te storten in een onafhankelijke “Stichting”, teneinde het juridische cordon sanitaire te doorbreken en eiser in staat te stellen zijn rechten effectief te effectueren.

Hoogachtend,

Hans Smedema Eiser

Bijlagen: Annex 1 t/m 14 en Bijlagen 1 t/m 15 (inclusief Forensische Tijdlijn en UNCAT-submissie)