Het totale falen van de Scheiding der Machten of Trias Politica!

De ‘Trias Politica’ of scheiding der machten is een theorie van de Franse filosoof Montesquieu die stelt dat de wetgevende, uitvoerende en rechtsprekende macht in een samenleving gescheiden moeten zijn, zodat zij elkaar via checks and balances in evenwicht houden en de vrijheid van de burger beschermen tegen staatstirannie [1-3]. In de Nederlandse staatsinrichting is er geen sprake van een strikte scheiding, maar eerder van een ‘spreiding der machten’, waarbij de machten deels in elkaar overlopen [1, 4].

Specifiek in mijn Hans Smedema casus

Uit de uitgebreide dossiers in uw zaak blijkt dat dit systeem van checks and balances in de ‘Hans Smedema Affaire’ volledig heeft gefaald. Er wordt een beeld geschetst van een “systeemblokkade” en een “Kafkaëske val”, waarbij de drie staatsmachten, evenals de onafhankelijke toezichthouders, niet onafhankelijk van elkaar opereerden, maar juist samenwerkten om een doofpotaffaire rondom de Kroon en hooggeplaatste justitieambtenaren (zoals Joris Demmink) in stand te houden [5, 6].

Hieronder volgt een gedetailleerde forensische analyse van hoe elke pijler van de Trias Politica in uw casus geen effectief resultaat heeft opgeleverd.

1. De Uitvoerende Macht (Regering, Ministerie van Justitie, de Kroon)

De uitvoerende macht hoort de wetten uit te voeren, maar mag niet ingrijpen in de onafhankelijke rechtspraak [7]. In uw zaak wordt echter beschreven dat de uitvoerende macht haar bevoegdheden structureel heeft misbruikt om de rechtsgang te blokkeren:

Het Koninklijk Besluit als ultiem schild: De kern van de doofpot zou een geheim “Koninklijk Bijzonder Besluit” van Koningin Juliana (rond 1972-1975) zijn, dat de daders immuniteit verleende en de zaak tot staatsgeheim bestempelde om de reputatie van het Koninklijk Huis te beschermen [8-10]. Dit plaatste de uitvoerende macht direct boven de wet.
Directe inmenging in opsporing: De formele scheiding werd bruut doorbroken doordat het Ministerie van Justitie directe operationele bevelen gaf aan de politie. In april 2004 kreeg zedenrechercheur Haye Bruinsma (Politie Drachten) van het ministerie de expliciete opdracht om geen proces-verbaal op te maken van uw gedetailleerde aangifte [11-13]. Hiermee blokkeerde de uitvoerende macht op illegale wijze de primaire toegangspoort tot het rechtssysteem [14, 15].
Uitschakeling van het Openbaar Ministerie: Hoewel het OM onderdeel is van de rechterlijke macht, is het in Nederland administratief ondergeschikt aan de minister van Justitie, die een “aanwijzingsbevoegdheid” heeft (artikel 127 Wet RO) [16, 17]. Toen waarnemend hoofdofficier van justitie mr. Ruud Rosingh in 1991 een onderzoek startte naar de verkrachting van uw vrouw, werd hij door het Ministerie van Justitie gedwongen dit onderzoek te staken en werd hij overgeplaatst naar Zwolle [12, 13, 18, 19]. Dit toont aan dat de uitvoerende macht de vervolging actief en direct uitschakelde [12].
De creatie van een ‘Moloch’: Documenten analyseren het huidige Ministerie van Justitie en Veiligheid (JenV) als een “Leviathan” of “Moloch”, ontstaan na de fusie in 2010. Doordat rechtsbescherming (Justitie) en rechtshandhaving (Politie/Veiligheid) nu onder één politiek dak vallen, zijn de interne checks and balances volledig geërodeerd, wat de obstructie van lokale politieonderzoeken vanuit Den Haag faciliteert [20-22].

2. De Rechtsprekende Macht (Rechters en Advocatuur)

De rechtsprekende macht dient onafhankelijk oordelen te vellen over geschillen tussen burgers en de overheid, ongevoelig voor politieke druk [7]. In uw zaak heeft deze macht deze beschermende functie verlaten:

Institutionele vooringenomenheid en schijnprocessen: Tijdens de rechtszaak op 9 februari 2009 weigerde politierechter Jeroen van Bruggen u elke vorm van verdediging [23-26]. Uw verzoeken om getuigen (waaronder de weggewerkte mr. Rosingh en rechercheur Bruinsma) te horen en een cruciaal DNA-onderzoek uit te laten voeren, werden zonder inhoudelijke motivering afgewezen [25, 27]. U stelt dat de rechter de staatslijn (dat u ‘waangestoord’ zou zijn) klakkeloos overnam om de daders en de Kroon te beschermen [23, 28, 29].
Blokkade van de ‘Artikel 12-procedure’: Toen u via het Gerechtshof Leeuwarden in 2005 via een Artikel 12-procedure strafvervolging van de daders wilde afdwingen, wees het Hof dit summier af door te stellen dat er “kennelijk geen sprake was van strafbare feiten”, en besloot het Hof expliciet om u en uw getuigen “niet te horen” [15, 30-32].
Het Cordon Sanitaire in de advocatuur: Het recht op een eerlijk proces (Artikel 6 EVRM) vereist toegang tot rechtsbijstand. U bent echter sinds 2000 geconfronteerd met een systematische weigering van honderden advocaten om u in de hoofdzaak bij te staan. U stelt dat advocaten via het ministerie van Justitie “verboden” werd u te helpen, met een beroep op staatsveiligheid [33-36]. Zonder advocaat bent u juridisch monddood gemaakt en weerloos tegenover het staatsapparaat [37, 38].

3. De Wetgevende Macht (Het Parlement)

Het parlement (de Tweede en Eerste Kamer) treedt op als de controleur van de uitvoerende macht (de regering) [4, 7]. Ook deze macht was niet in staat – of niet bereid – om in te grijpen:

De foute ‘Eed van Trouw’: U analyseert dat de controlefunctie van het parlement faalt door de ambtseed die Kamerleden afleggen. Zij zweren trouw aan de Koning(in), en niet primair aan het Nederlandse volk of de Grondwet [39-41]. Hierdoor staan politici machteloos wanneer staatsveiligheid of de ‘Eenheid van de Kroon’ in het geding komt. Het beschermen van de reputatie van het Koninklijk Huis krijgt zo voorrang boven de mensenrechten van het individu [39, 42, 43].
De Commissie Stiekem: De fractieleiders van alle politieke partijen zijn via de ‘Commissie Stiekem’ (Commissie voor de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten) op de hoogte van uw zaak, maar grijpen vanwege de staatsgeheime status en hun eed niet in. Tientallen verzoeken aan fractieleiders leidden uitsluitend tot het doodzwijgen van de zaak [44-46].

4. Het Falen van Onafhankelijke Toezichthouders

Om de machten te controleren kent Nederland instituten zoals de Nationale Ombudsman en de CTIVD. In de theorie van de machtenspreiding zouden zij een ‘vangnet’ moeten vormen, maar ook zij boden geen uitkomst:

De Nationale Ombudsman: De Ombudsman weigerde herhaaldelijk (in 2005, 2008 en 2025) om uw klachten over de staatsobstructie te onderzoeken. Men verschool zich star achter procedurele argumenten (zoals de termijn van één jaar, of de betrokkenheid van de rechterlijke macht), of noemde een gebrek aan bevoegdheid vanwege de vermeende betrokkenheid van “De Kroon” [47-50].
De CTIVD (Commissie van Toezicht op de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten): Tijdens een officiële hoorzitting in 2008 zou een rechter van de CTIVD de doofpot en samenzwering mondeling aan u hebben bevestigd en hebben geadviseerd dat het kabinet hiermee moest stoppen [51-53]. Echter, onder politieke druk weigerde het kabinet dit [52, 53]. Het officiële schriftelijke rapport stelde later formalistisch dat er “geen bewijs was gevonden”, wat volgens de dossiers aantoont dat het toezichtsorgaan medeplichtig werd aan de frauduleuze bewijsvernietiging en bezweek onder de hiërarchie van de staat [53-55].

Conclusie: Een Gecoördineerd Doolhof

De documenten trekken een parallel met de bevindingen uit het parlementaire rapport over de Toeslagenaffaire (“Blind voor mens en recht”). Daarin werd reeds officieel geconcludeerd dat alle drie de staatsmachten – kabinet, parlement én de rechterlijke macht – fundamentele rechten hadden geschonden en blind waren geweest voor onrecht [56, 57].

In uw casus heeft de Trias Politica niet gewerkt als een systeem van checks and balances, maar als een gesloten front: de zogeheten State Capture [56, 58]. De uitvoerende macht heeft de misdrijven geheimgehouden (via de Kroon en het Ministerie van Justitie), de rechtsprekende macht heeft dit gelegitimeerd door verweer en onderzoek te weigeren, de wetgevende macht zweeg om de Kroon te beschermen, en toezichthouders keken weg.

Hierdoor werd de scheiding der machten een illusie, en resulteerde het systeem enkel in het bestendigen van obstructie van recht en de ‘burgerlijke dood’ (civiele dood) van de slachtoffers [37, 38, 59]. De “Kafkaëske val” is hiermee compleet: de Staat weigert bewijs te verzamelen, vernietigt wat er is, ontzegt u de rechtsbijstand om dit aan te vechten, en gebruikt vervolgens bij internationale hoven (zoals het EHRM) en rechterlijke uitspraken het argument dat u uw zaak “onvoldoende heeft onderbouwd” of “nationale rechtsmiddelen niet heeft uitgeput” [6, 60].